ئاڵەکۆک

هەژار موکریانی
هەژار چوارێنەکانی خەییام
١٤. ئەی شووشە بنازم بە دڵی خاوێنت

ئەی شووشە بنازم بە دڵی خاوێنت

تاوم بدەرێ بە ئاوی خەم تاوێنت

دەستم بەر ئەدەم لە ئارەزووی دوور و درێژ

مەیگێڕ لەوەلا دەستی من و داوێنت

صبح است، دمی بر می گلرنگ زنیم،
وین شیشهٔ نام‌ و ننگ بر سنگ زنیم،
دست از امل دراز خود باز کشیم،
در زلف دراز و دامن چنگ زنیم

بیر و ڕاکان

دەتوانن بیر و ڕای خۆتان سەبارەت بەم شێعرە لێرە بنووسن.
تکایە ئەگەر ئەم دەقە هەڵەی تێدایە پێمانی ڕا بگەیێنن.