ئاڵەکۆک

هەژار موکریانی
هەژار چوارێنەکانی خەییام
١٥٤. ڕابرد تەمەنم هەموو بە نافەرمانی

ڕابرد تەمەنم هەموو بە نافەرمانی

نەینووکی دڵم لە چەوتی ژەنگی هانی

هێشتا بە هومێدی بەزەییم چون هەرگیز

پێم وا نەبوو دوانی، هەر بە تاکم زانی

گر گوهر طاعتی نسفتم هرگز
ور گَرد بدی ز دل نرُفتم هرگز
نومید نیم ز بارگاه کرمت
زیرا که تو را دو من نگفتم هرگز
«مولوی»

بیر و ڕاکان

دەتوانن بیر و ڕای خۆتان سەبارەت بەم شێعرە لێرە بنووسن.
تکایە ئەگەر ئەم دەقە هەڵەی تێدایە پێمانی ڕا بگەیێنن.