ئاڵەکۆک

هەژار موکریانی
هەژار چوارێنەکانی خەییام
١٧. ڕۆژگارێ مرۆ تیا ژیابوو، ڕابرد

ڕۆژگارێ مرۆ تیا ژیابوو، ڕابرد

ئاوێ بوو بە جۆ دا چووە، با بوو، ڕابرد

هەرگیز مەڵێ وابوو، واچوو، خۆش نایەتەوە

گەر تاڵ و زەبوون ژیاوی، چا بوو ڕابرد

این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت
چون آب به جویبار و چون باد بدشت
هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت
روزی که نیامده‌ست و روزی که گذشت
ئەم یەک دوو ڕۆژەی عومر چوو بە سەر
وەک ئاوی ناوچەم، وەک بای دەشت و دەر،
لە ڕۆژان هەرگیز خەم ناخۆم بۆ دوو:
ئەوەی تێپەڕی و ئەوەی دێتە دەر!
«گۆران»

بیر و ڕاکان

دەتوانن بیر و ڕای خۆتان سەبارەت بەم شێعرە لێرە بنووسن.
تکایە ئەگەر ئەم دەقە هەڵەی تێدایە پێمانی ڕا بگەیێنن.